|
Dr. Sultan Tarlacı tarafından yazıldı
|
|
Pazartesi, 07 Haziran 2010 14:37 |
|
Fizikçi ve anatomist Franz Joseph Gall (1758-1828), tüm yetenek ve duyguların beyinde yerleşimini tanımlamak için frenolojiyi geliştirdi. Kendisi her ne kadar Kranioskopi olarak adlandırdıysa da onun takipçilerince frenoloji olarak adlandırıldı. Ona göre kafatasının belli şekiller alması, beynin belli bölgelerinin özel gelişimini yansıtıyordu.
Frenoloji beş temel üzerinde inşa edilmişti: 1. Beynin aklın yer aldığı bir organ olduğu, 2. İnsanın zihinsel gücünün bağımsız belli faktörlerle ortaya konulabileceği, 3. Bu yeteneklerin beynin farklı bölgelerinde yer alması, 4. Bu bölgelerin büyüklüğünün kişinin karakterinde ne kadar yer tuttuğunun göstergesi olması ve 5. Beynin yüzeyi ve kafatasının yakın ilişkisi nedeniyle, bu bölgelerin kafatası yüzeyi ölçümüyle ortaya konabilmesi. Gall yardımseverlik, hissetme, arzu, açlık, zenginlik gibi 20’den fazla özelliği kafatası yapısının belli bölgelerine yerleştirmeye çalıştı. 1861’de Paul Broca’nın konuşma merkezini ortaya koymasıyla, işlevsel yerel alanların beyinde olduğu fikrinin doğru olduğu düşünüldüyse de, kafatasının dışının beyin topografisini yansıtmadığı kesin olarak gösterildi. Gall’e benzer bir yaklaşım, daha önce yaşamış Erzurumlu İbrahim Hakkı’nın Marifetname’sinde de gözlenir.
|
